donderdag 23 november 2017

Futiel

 Zinloos lijkt het soms. 
Mijn niet aflatende gezwoeg op Moeder Aarde is futiel.Waarschijnlijk is het in verhouding nog minder dan een huisstofmijt die snoept van je huidschilvers.
Eindeloos spitten, grond verplaatsen, stenen verslepen, bomen planten, watersystemen aanleggen, swales maken en wat al niet meer. Uren ben ik er al mee bezig geweest en als je dan naar de berghelling kijk denk ik: wat is er nu veranderd? Wat heb ik nou helemaal gedaan?
Niets lijkt het wel. Dat gepeuter op een berghellingkje is nog geen druppel op een gloeiende plaat. 
Vanaf het terras is het al bijna  niet meer te zien. Laat staan vanaf de weg of vanuit een vliegtuig. Zelfs ons huis hebben we na al die jaren vliegen nog nooit kunnen ontdekken vanuit de plane. Dus dat stukkie omgewoelde aarde, dat veel kleiner is dan het dak van de Klompen is echt peanuts.

Maar is het spreekwoord niet: elke dag een draadje......

Het is net als met de tuin, zei Rick, uiteindelijk is die er gewoon gekomen.

En ik doe het met zoveel plezier, ik kan het gewoon niet laten.
Dus toog ik gisterochtend met schep, pikhouweel, snoeischaar en fototoestel naar de werkplek.



Hier de nog ongerepte onkruidlaag met stapelmuur.


En de plek waar het meeste werk gaat plaatsvinden.

Sommige stapelmuren zijn door de jaren heen ingestort en anderen liggen onder een dikke laag aarde dat naar beneden is gegooid tijdens het aanleggen van de weg en de bouwkavels.


Dus groef ik eerst een gleuf waarna ik kon beginnen met het stapelen van de stenen. Deze muur moet de aarde tegehouden die naar beneden komt als ik de swale ga graven. Op deze plek komen een paar bomen.

Laatst zag ik op FB een bericht voorbij komen voor een workshop drystonewalling. De workshop wordt gegeven door een Spaanjaard die zich sterk maakt voor de restauratie van terrasmuren. Sommigen zijn al eeuwen oud en de laatste decenia worden ze verwaarloosd en steeds vaker volledig weggevaagd als de berghellingen opnieuw worden ingericht voor de avocado teelt.
Het lijkt me wel wat ook al ben ik al heeeeel tevreden met dit resultaat.


Onder aan de stapelmuren is in de loop der jaren een laag aarde opgehoopt die door de regen naar beneden is gespoeld. Daardoor zijn de terrassen bol geworden waardoor er nog makkelijker water vanaf stroomt en er steeds meer aarde wordt meegenomen.
Daarom wil ik die aarde weer ‘hol’ maken. Dat is veel scheppen en met de stenen die er in zitten is de pikhouweel meer dan nodig.


Op deze plek graaf ik het terras hol om het als swale te gebruiken en als pad.


Dit stuk sluit ik aan op de bestaande swale die op de achtergrond als donker groen streepje zichtbaar is.


En zo ziet het er na twee dagen uit. Nog niet klaar dus. 



Na gedane arbeid is het goed rusten. En.... aten we, ik erg hongerig, onze linzenschotel op het terras bij de ondergaande zon. 

Dat kan in Spanje.

Met groeten Ton









dinsdag 21 november 2017

Ja hoor

Het was weer zover.
En dan weet je weer dat je in Spanje bent.

We repeteren twee keer per week met het koor voor het concert van a.s. zaterdag. Dus daalden we al vroeg af naar zeeniveau.
Na drie dagen op de berg zouden we bijna vergeten dat we in Spanje zijn. Praten alleen Nederlands met elkaar, doen onze eigen dingen, kijken naar Amerikaans films, eten linzenschotel en lasagne op Noord Europese tijden.
Ik zou na de repetitie eigenlijk wel een menu del dia willen bij El Cruce, zei Rick. Dan doen we weer iets Spaansachtigs.
Maar we zingen toch in een Spaans koor, zei ik. Maar ik wil best uit eten hoor, kwam er snel achteraan voor het geval dat hij zou denken dat ik dat niet wilde. 

De repetitie vinden we beiden echt leuk en zien soms duidelijk de verschillen tussen Nederlandse en Spaanse manieren.
Tijdens de repetitie gaan er gewoon drie telefoons af. En waar je in Nederland zo snel mogelijk het geluid wegdrukt wordt er hier gewoon opgenomen en al pratend wordt dan het zaaltje verlaten.
Iemand die te laat binnenkomt gaat niet gewoon rustig op zijn of haar plaats zitten. Nee er wordt uitgebreid handen geschud en gezoend.
Het is eigenlijk heel gezellig en Spaans. Maar de dirigente roept wel af en toe: PORFI CHICOS.

Na het zingen eerst nog even een kopje koffie met een van de zangeressen en daarna naar het restaurant. Daar waren we rond half drie. Dé Spaanse tijd voor het middagmaal. En waar we meestal zo rond één uur maar een stuk of tien mensen in het restaurant zien barstte de comedor nu bijna uit zijn voegen. Bijna alle tafels bezet met werklui die hier een smakelijke, zeer betaalbare maaltijd nuttigen en enkele buitenlanders. Het serveren van de maaltijden gaat in een hoog tempo. Zo gauw je aan tafel zit staat de ober al klaar met salade en brood. Wat wil je drinken? En na nog een minuut komt er andere ober vertellen wat de menukeuzes zijn. Meestal drie voorgerechten en vijf hoofdgerechten. Het eten wordt dan direct ingezet. Kijk, dat zijn dingen naar ons hart want we houden niet van getut.
In ieder geval hadden we een echte Spaanse dag.

 

En..... ik heb een nieuwe slakom.


Daar kan een mens heel blij van worden. Zeker ook omdat ie niks kost.

Omdat we toch langs de vuilnis bakken gingen wilde ik meteen van de gelegenheid gebruik maken om te struinen. Oei, er was eigenlijk niets van mijn gading. Een beetje teleugesteld liep ik nog maar een rondje om de grote containers en brak in een opwelling snel de deur van een wasmachine af en legde die in de auto.
Je moest wat mee hé, zei Rick toen ik op mijn stoel zat.
Ja, antwoordde ik en voelde me een beetje betrapt. Want ja hij had wel gelijk: ik wilde in ieder geval iets mee.



Maar recyclerend dacht ik een mooie plantschaal te hebben meegenomen maar hij is geconfiskeerd door Rick en opgewaardeerd tot sla kom.

Ook goed: ik kom wel weer eens een andere tegen.

Met groeten Ton

zondag 19 november 2017

Lekker violen


Het was weer tijd voor lekkere taart in Acebuchal. Na een week of vier. Voor Rick dan. Voor mij eigenlijk maar krap twee. Het smaakte er niet minder door.
Het is nu heerlijk om te wandelen. Niet te warm en met allerlei bloeiend spul dat opkomt na de eerste regens.



Violen. Nou uh, violen. Viooltjes. Maar o zo prachtig zoals dat aan de rotsen geplakt lijkt.

Het verbaasd ons altijd hoe snel je een nieuwe structuur hebt eigengemaakt. We hebben er als mens volgens mij ontzettende behoefte aan. Niet steeds na te denken over hoe, wat en wanneer. Gewoon doen wat we gisteren ook deden. Zelfs tijdens een pelgrimstocht ontstaat er heel snel een nieuwe structuur. Ook al zijn de dagen totaal verschillend.

Structuur zie je ook in de natuur.




Laagjes in de rotsen.


En bovenstaande foto is aanslibsel aan de rost. Met de regen komen er stofdeeltjes mee die in ribbeltjes wordt afgezet.

Het lijkt nu echt dat de snippers die in de tuin liggen gaan verteren. Ik zag paddestoelen. 
Ik zocht op internet naar de vertering van organisch materiaal in een droog klimaat. Dat gaat niet echt heel snel. Het spul verdroogt meer dan dat het verteerd. Tja. 


Op sommige plaatsen in de schaduw, o.a. waar de paddenstoelen staan, zie ik dat de grond nog best vochtig is na de laatste regen. Daar verteert het materiaal redelijk. Ik zie zelfs schimmelsdraden.
Kom, dacht ik na het lezen van de berichten op het WWW: als ik nu met een pikhouweel de aarde onder de mulchlaag nou eens wat openbreek, dan mengen de lagen een beetje en gaat de vertering misschien wat sneller.


Tussen het werken met de pikhouweel even rusten. Kom, laat ik eens kijken of ik panorama foto's kan maken in landscape format. En ja na wat zoeken en klungelen is het gelukt. De Middelandse zee en de hoogste berg de Maroma in één foto.



En na een geslaagde dag en mooie ondergaande zon.

Met groeten Ton

vrijdag 17 november 2017

Drollen

De dag voor ik naar Nederland vertrok betrapte ik me op de gedachte dat ik er eigenlijk geen zin in had. Het is tenslotte heerlijk hier in Spanje. Ondanks dat ik Rick al twee weken niet had gezien.

Nu is het ook zo dat als we in Spanje zijn eigenlijk geen moment denken aan ons heerlijke huis in Heiloo. Hetzelfde geldt voor de Klompen die we niet missen als we in Nederland zijn. Dat is maar goed ook en geeft wellicht aan dat we ons op twee plekken behoorlijk prettig voelen.

Met de inspanningen om onze toekomstige nieuwe woonplek in Den Helder tot een eigen stek te maken vond Rick het maar niets om weer naar Spanje te ‘moeten’. Ik had liever nog wat langer gebleven om er meer van te genieten.
En soms gaan dingen dan heel snel want in het vliegtuig zei hij al: wat lijkt Den Helder al weer ver weg.




Zo gauw ik in de tuin bezig ben denk ik sowieso aan niets anders. 
Vanuit de woonkamer vond ik het zicht op de Middelandse zee wat summier worden. Tevens kwam er steeds minder zonlicht binnen en dat is wat ik als Noord Europeaan wil. Zelfs in Spanje en zeker in de winter.
Dus brak ik dertien scheuten van de Yucca af die ter voorbereiding op een nieuw leven op de berghelling wortel mogen maken in een geconditioneerde omgeving. Lekker in een ton met compost en regelmatig water, een beetje in de schaduw en beschut tegen de ergste wind.


In het voorjaar vond ik een stel zoete aardappels die van een vrachtwagen waren gevallen. Ik plantte ze en vanmiddag groef ik er twee op. De anderen zijn niet opgekomen. 
Ze hebben het niet zo heel erg goed gedaan. Het waren nog steeds twee piepers. 
De uitlopers heb ik er af gehaald en in de aarde gezet. Dat zou, volgens internet, een beter resultaat geven. 


En nee, het zijn geen drollen.

Zag vanmiddag een bericht op FB dat er in de provincie Malaga water rantsoenering gaat komen. De spaar bekkens beginnen wel heel erg leeg te raken en  regen zit er nog steeds niet aan te komen. 

Ons huis is niet aangesloten op de waterleiding zoals we die in Nederland kennen of die er in de Spaanse steden of dorpen is. Wij hebben Riego water. Water dat niet gezuiverd is en derhalve geschikt is voor de landbouw. De rekening wordt per twee maanden berekend en betaald. Meestal is dit maar een paar tientjes maar vorige keer was de rekening ineens € 260 . Wel even schrikken. Maar wat het er nog erger op maakte was dat de water meter ongeveer duizend kuub verder stond dan de stand op de rekening. Nu hadden we wel een lekkage op een koppeling. Maar duizend kuub is niet niks. Dat moet je toch ergens zien. Ik vind dit eigenlijk vreselijk omdat er al schaarste aan water is en ik er heel goed op let geen water te verspillen.

Vandaag is de nieuwe rekening afgeschreven en ...... slechts € 32. Daar zijn we weliswaar heel blij mee maar wat is er nu met die meterstand aan de hand?
We zullen toch langs het kantoortje van Patalamara moeten. Wel met het risico dat er alnsog betaald moet worden.
Fingers crossed dan maar en het universum vragen om voldoende regen.

Met groeten Ton




donderdag 16 november 2017

Hoe knus wil je het hebben?

Zitten we gisteravond met een kopje thee op de bank.
Eigenlijk is het hier best wel kaal, zei Rick. No uh, eigenlijk bedoel ik dat het in Nederland knusser is.

Dat heeft denk ik met het weer te maken. De huizen zijn er op ingericht dat het warm en gezellig is. Als tegenhanger van het, bij tijd en wijle, nogal natte en koele weer.

Omdat de rolluiken een week lang dicht waren was de binnen temperatuur gezakt naar een miezerige 17 graden. (vandaag is het alweer opgewarmd tot 20) Eerst de vloerverwarming in de badkamer aan gezet. De airco in de woonkamer blies toen al warme lucht. Maar een huis is niet zomaar op kamertemperatuur. En omdat we het dagboek teruglezen van de Japanse pelgrimstocht dacht ik meteen aan die heerlijke fleece deken. Dus zaten wemet een kopje thee in de stroom aircowarmte onder een dekentje.
Hoe knus wil je het hebben, zei ik. Tegen Rick.


Anyway. We hadden een voorspoedige en snelle overtocht met prachtig zicht op de besneeuwde Pyreneeën. Wel was het een zeer luidruchtige vlucht. Zo veel lawaai hebben we nog nooit gehad. Het was weliswaar een gezellige drukte maar wat sprak de groep Spanjaarden die achter in het vliegtuig zat luid.

En wat is het toch lekker om het ontbijt in het zonnetje op het terras te nuttigen. Helemaal blij word je ervan.

Wel meteen naar de zang want 25 november is het concert in de schouwburg in Torrox. Heerlijk om gemist te worden. Want als twee van de vier zingende mannen in Nederland zijn is dat wel een aderlating voor ‘de bodem’. We werden dan ook door alle dames gezoend.

De middag ging op aan de tuin. Water geven, zaailingen controleren, onkruiden uittrekken, checken of er processierupsen nesten waren en nog wat klusjes. 

Ook prettig is dat de zon pas om tien over zes ondergaat en dat ook nog eens mooi doet.



Met groeten Ton