donderdag 22 februari 2018

Van terras naar....

Gast is al weer lang thuis maar over de leuke dagen is nog van alles te zeggen.

In de Japanse traditie brengen kikkers geluk. Laat ik nu maandag deze plastic mini kikker op mijn pad vinden op mijn rondje rond de berg.


Rick en de gaste waren een dagje skiën in de Sierra Nevada. Ik vermaakte me op de berg. Een daggie alleen is net te doen en is eigenlijk ook best wel lekker. Radio 5 hard aan met de hits uit de jaren zestig, kopjes koffie met chocolade, liggend lezen op bank en tussendoor achteloos wat onkruidjes trekken in de tuin en een rondje om de bergtop dus.



‘s Avonds aten we heerlijk bij Maria Bonita in Nerja. 

En ja, gaste wilde deze keer graag een dagje naar Malaga. 
Daar waren we zo rond het middaguur. Eerst een klein rondje door de stad om vervolgens te gaan wokken.
Wil je nog naar het kasteel?
Nee hoor.
Daarna slenterden we rustig naar Muele Uno en zaten we relaxed een uurtje op een terras.
Er is een Picassomuseum hier.
Uh....
Vervolgens wandelden we door naar het strand waar we een biertje namen bij een strandtent.
We kunnen ook nog naar de kathedraal als je wilt.
Toen dreutelden we terug om een tijdje op een terras te doezelen in de zon. Wat later liepen we via het park terug naar de auto.

Ook al kom ik zo’n daggie stad wel door: ik ben geen stadsmens. Het is er te druk, te weinig natuurlijk, teveel bebouwing. Het staat wat mij betreft te ver af van de natuurlijke menselijke levensstijl. En ook al is hangen op terrasjes in prettig gezelschap echt heel leuk, na een uur of vijf ben ik dat zat. Ik ben de stad zat. 

Ik kom pas weer tot leven tussen het groen.


Aan twee kanten van het smalle park rijdt het verkeer langs en je merkt het nauwelijks.


Van deze Drakenbloedboom nam ik zaadjes mee.


En als ik achterblijf om die zaadjes te zoeken zie ik dat Rick en gaste op een bankje gaan zitten. Zoek gerust nog wat verder hoor, riepen ze, we zitten hier helemaal goed.


Dus zocht ik rustig verder naar zaden van de strelitzia en de Canarische pijnboom.


Maar gisteren en vandaag was ik weer lekker bezig in mijn eigen groene oase.
Wel stil zonder gast. Maar over twee weken komt er weer een.

Met groeten Ton






woensdag 21 februari 2018

Vervolg

Oei, wellicht was het vorige blog beetje kort door de bocht en had het wat meer inleiding nodig.

Bij deze en wellicht is het dan goed om de vorige blog nog eens te lezen. En.... woorden zullen nooit volledig en toereikend zijn om ervaringen als deze te beschrijven 

In eerdere blogs heb ik het seksueel misbruik al een paar keer genoemd, o.a. naar aanleiding van het misbruik in de kerk. 

Volgens mij heb ik een normale jeugd gehad ondanks dat misbruik want dat was diep weggestopt. 25 Jaar leden naar aanleiding van de uitspraak van mijn belager “Dat heb je met dat soort”, waarmee hij homoseksuelen bedoelde, ging de zorgvuldig gesloten doos van Pandora open. Het raakte mij bijzonder diep: hoe durf je dat te zeggen? dacht ik. Wat heb je zelf allemaal niet uitgespookt met me, je bent zelf een stiekeme flikker en durft daar niet voor uit te komen.
En natuurlijk kon ik er in het begin niemand iets over zeggen. Pas later, nadat ik steeds verder overspannen raakte, mijn toenmalige relatie verknoeide en in de ziektewet terecht kwam moest het vuil eruit. 
Twee jaar lang heb ik psychische hulp gehad waar ik zeer veel aan heb gehad en kreeg ik een relatie met Rick.
In die periode heb ik mijn belager geconfronteerd met zijn gedrag. Hij vond het oprecht vreselijk wat hij me had aangedaan. “Natuurlijk wist ik indertijd dat ik dingen deed die niet mochten maar ik heb nooit bevroed wat dat met je zou doen. Later heb ik er wel aan gedacht als ik er in de krant over las maar je gaf nooit signalen af dat je er last van had en ik was te laf om er alsnog naar te vragen”.

Heowel ik was opgelucht over zijn reactie, stond ik erop dat hij het mijn ouders zou gaan vertellen. Het was iemand uit het sociale netwerk van mijn ouders.
Hij heeft dit inderdaad gedaan.

Voor mijn ouders was dit natuurlijk ook een vreselijke schok want ze hebben echt niet geweten wat er met me gebeurde. Mijn vader reageerde door zijn excuses aan te bieden “Ik heb gefaald als vader door je niet voldoende beschermd te hebben”.

Het doorlopen van zo’n trauma opruimproject is, eufemistisch gezegd, niet leuk. Maar het niet doorlopen van het traject zou uiteindelijk mijn leven hebben vergald.

Goed. Nu is het trauma wel weg maar dat wil niet zeggen dat de gevolgen ook meteen weg zijn.
Met boosheid heb ik moeite, met overheersing in welke vorm dan ook, met onrecht maar ook met de doodstraf. Ook sluit ik me bij onprettige situaties volledig af, ook van anderen, omdat ik niets wil voelen.

Ik vind het belangrijk om bewust te leven. Waarom doe ik wat ik doe? Waarom handel ik zoals ik handel? Juist in relaties met anderen is dit zo belangrijk. Want mijn gedrag bepaalt hoe anderen op mij reageren en mijn gedrag is door het misbruik, laat ik het voorzichtig zeggen, nogal beïnvloed.

Ik zeg geregeld dat de seksuele handelingen niet zozeer mijn trauma hebben gegeven maar het feit dat ik er niet over mocht praten. ( en je kan het nooit los zien) Ik begreep het niet, waarom doet ie zo raar, dit is toch niet leuk, dit mag toch niet, waarom doet hij dit? 

Mijn overleden zus vertelde me eens dat ik altijd een normaal vrolijk rustig kind was maar dat dat opeens veranderde. Ik werd heel boos als ik mijn zin niet kreeg, schopte tegen deuren, ging liggen krijsen op de vloer, wilde niet meer naar de kleuterschool.

Als er aan mij wordt gevraagd waarom ik niet naar horrorfilms wil kijken of waarom heb je toch altijd  last met je chefs? Dan kan ik natuurlijk altijd standaard roepen: dat komt vanwege het misbruik. Want daar omheen is tenslotte al mijn ‘gedrag’ gevormd. Maar zo’n algemeenheid werkt niet goed als ik expliciet iets wil opruimen zoals boosheid. Het is van belang dat ik dan eigenlijk terug ga naar mijn vroegste herinnering waar die boosheid zich manifesteerde of is ontstaan. Voorwaar niet leuk om terug te gaan naar momenten en herinneringen waar je gewoonweg niet naar terug wilt gaan.

Tijdens de wandeling in Japan wilde ik dus mijn boosheid aanpakken. Het heeft me wel geholpen om te zien dat het had te maken met falen maar verder niet. Pas een paar weken geleden viel dus het kwartje. Dat kwartje kon ook vallen doordat ik in Japan het voorwerk had gedaan.
Wat was de eerste keer dat ik faalde? Juist: daar tussen die knieën.

Belangrijk om te weten dat mijn boosheid met falen over het inrijgen van een naaimachine of het aansluiten van een kraan geen enkele relatie heeft met het falen als vijfjarig kind. Ik kan dit nu gaan zien als separate gebeurtenissen en zodoende de zware lading die ik er als vijfjarig kind aan heb gegeven er niet langer aan hoef toe te voegen.

Wat het lastig maakt is dat het toevoegen van de lading een reflex is geworden omdat ik dat al 55 jaar doe. Daarom maken Rick en ik afspraken over wat hij tegen mij kan zeggen op het moment dat ik tóch weer in de beladen boosheid schiet. 
Zeggen dat ik niet zo boos moet worden helpt dan niet. Twee armen om me heen helpen, of de vraag: waar ben je nu?

Ik begrijp dat ieder mens anders gereageerd op een trauma en dat een ieder er op eigen wijze met leert omgaan. 

Voor mij werkt deze manier.

Voor een luchtige afsluiting.



Zaden van de Strelitzia augusta. Zijn ze niet paradijselijk met dat oranje pluimpje?


Met groeten Ton






maandag 19 februari 2018

Er is altijd licht aan het einde van de tunnel




Tijdens de pelgrimstocht op Shikoku wilde ik graag inzicht krijgen in mijn boosheid. Waar ik achterkwam is dat ik boos word als dingen niet lukken. Zo werd ik in het begin van de tocht razend als ik met een rugzak op mijn schouders in klamme hitte niet in ene een steile berg kon op lopen zonder te zweten of moe te worden. Alsof dat normaal zou zijn. Het moet allemaal schijnbaar ineens helemaal lukken. Zonder oefenen. Zonder fouten. Zonder proberen. Zonder ploeteren. Alsof ik kennis en vaardigheden vanuit het niets zou beheersen. Zo niet, ontplof ik, heb ik gefaald, ben ik door de mand gevallen als een onhandig onbenullig klein kind.

Rick heeft verschillende keren gevraagd of ik die boosheid kan omschrijven of waar die vandaan komt maar ik weet het niet. Ik kan het niet. Er lijken geen woorden voor om dat te beschrijven.

Dat ik boos word weet ik. Dat het niet reëel is waarom ik boos word weet ik. Dat het vervelend voor Rick is weet ik. En toch: ik lijk het wel niet te kunnen veranderen.

Sta ik drie weken geleden bij het aanrecht, valt er ineens een kwartje waar ik helemaal naar van word. Ik zie duidelijk waar dat onredelijke boze zijn oorsprong heeft maar houd angstvallig mijn mond. Door schaamte. Ik vertel het dus ook niet aan Rick maar de gedachten zijn niet te stoppen. Ik zie dat dit fenomeen zich overal voordoet en invloed heeft in mijn doen en laten.

Als kind ben ik seksueel misbruikt en ook al zijn de handelingen op zich niet vreselijk geweest, het heeft impact op mijn hele leven. Ik zeg wel eens gekscherend: het is een wonder dat ik nog zo normaal ben. Maar ik kan gerust zeggen dat misbruik alle facetten van mijn leven beïnvloedt en zelfs dat van allen om mij heen.

Dit is zoals ik het me herinner
Als vijf jarig kind sta ik tussen de knieën van mijn belager, mijn broek op mijn enkels en hij probeert mij een orgasme te laten krijgen nadat hij dat eerst zelf had gehad. Waarschijnlijk omdat er niets gebeurt vraagt hij of ik al iets voel.
Wat moet ik dan voelen?
Iets kriebelends in je plasser.
Nee.
Uiteindelijk gaf hij de moed op en ik vroeg of ik weg mocht.
Ja maar niets tegen je vader en moeder zeggen hoor.

Daar sta ik dan. Een grote, lees volwassen man, die laat zien dat er iets is dat hij kan en ik niet. Iets dat ik blijkbaar ook zou moeten kunnen. En ik mag ook niets tegen mijn vader en moeder zeggen wat ik dan natuurlijk ook nog eens niet doe.

Dit alles zorgt bij mij voor frustraties die al bijna mijn hele leven een onderdeel zijn van wie ik ben. 
Krijg ik de kraan niet goed gemonteerd. Pats boem en ik sta weer tussen twee knieën. 
Krijg ik de draad niet in de naaimachine. Hup, daar zijn die knieën weer.
Lees ik een stuk tekst dat ik niet begrijp. Knieën.
Aangebrande havermout.....
Foutje bij het zingen......


Maar het is toch niet zo raar om iets te leren? Iedereen moet toch leren en maakt daarbij fouten.
Hoe werkt dat dan bij mij? 
Als ik iets moet leren, is dat natuurlijk altijd van iemand anders, en dan weet die ander dat ik nú dus nog iets níet kan of weet. En dat lijkt soms nog wel het ergst. Dat een ander weet dat ik iets nog niet weet. Ik mocht er niet met mijn ouders over praten. Niemand mocht dit weten. Dus praat ik daar met niemand over. Er was dus ook niemand die tegen me kon zeggen dat het helemaal niet erg is om dingen nog niet te kunnen. Ook hier sta ik dus steeds vastgenageld tussen die knieën.

Rick zegt wel eens als ik zijn hulp afhoud: ik kan ook niets aan je kwijt. Nee en dat is ook voor hem frustrerend maar hulp aannemen voelt bijna als tegennatuurlijk. Het voelt aan als kritiek. Kritiek wil ook zeggen dat ik iets niet goed doe en dezelfde reflex van boosheid komt naar boven.

Vanmiddag hield ik het niet langer en vertelde het aan Rick.
Maar waarom houd je dat dan zolang voor je?
Soms denk ik wel eens: de meest vreselijke dingen die mensen overkomen worden makkelijk aan iedereen verteld maar zo gauw het gaat over seksueel misbruik gaan de lippen stijf op elkaar. Alsof de misbruiker gespaard moet worden. Alsof ik me moet schamen voor wat een ander mij heeft aangedaan.
Zelfs het inzicht over mijn gedrag in deze, vind ik al lastig om aan Rick te vertellen.

Alles begint met een inzicht. 
Maar als je geen actie onderneemt verdwijnt het inzicht uit je leven en verandert er niets. 
Een belangrijke stap is vertellen. Een andere is om er zelf bewust van te zijn als ik weer boos wordt en mezelf met liefde toespreek. En Rick mag me aanspreken als ik niet zelf uit mijn boosheid kom.

Denk nu niet dat ik ineens heel zielig ben. Juist het tegovergestelde. 

Het misbruik is al van jaren geleden en de scherpe kanten zijn er echt wel vanaf. De persoon die mij dit aandeed is reeds lang overleden wat het makkelijker maakt om hem dit te vergeven. Ook ben ik twee jaar in therapie geweest om de boel weer op de rails te krijgen. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik een meer dan mooi leven heb met Rick en anderen die me dierbaar zijn. 
Toch zijn en blijven er waarschijnlijk altijd nog van die ingesleten gedragsdingen die zijn toe te schrijven aan de gebeurtenissen uit mijn verleden. En ik zal blij zijn met elk nieuw inzicht dat ik hierin zal krijgen, hoe pijnlijk die in het begin ook zijn maar het leidt tot het verbreken van de ketenen die het verleden aan mij kluisteren.

Met groeten Ton





zaterdag 17 februari 2018

Van god los

Het valt niet mee om het lichaamsgewicht in bedwang te houden.



Om tien uur stond ze vanmorgen al te wachten bij de uitgang van de terminal Pablo Picasso.

Leuk om weer een gast te hebben. Door de kaas, koeken en chocolade die uit de koffer kwamen, samen met de lunch die wij gepland hadden in Torrox costa, de flessen wijn met nootjes en de lasagne die klaarstonden, kunnen we niet anders zeggen dan dat het niet eenvoudig is om het Kerstspek kwijt te raken. Van god los waren we maar heerlijk om zo’n ongeremde snoep, snaai, drink en praat dag te hebben.

Enigszins aangeschoten genoten we van de lasagne op een zonovergoten terras maar de koffie en chocolade was meer dan welkom nadat de zon onderging.


En waar ik gisteren nog een klacht had over peultjes die maar niet opkomen zag ik vanmorgen de eerste kopjes boven de aarde. (rechtsboven zie je een puntje)


Vanmiddag zag het er inmiddels zo uit.


Nu wil de gast blijven tot de eerste peultjes geoogst kunnen worden omdat die zo gezond zijn.


Met groeten Ton









vrijdag 16 februari 2018

Scheef

En ineens is er weer bijna een week voorbij.

Wat doen we hier zoal? Rick zat een paar dagen in Nederland en ik deed niet zoveel. 
Ja, ik lag zowaar wat op een ligbedje te zonnen want het lijkt wel zomer hier. De Spanjaarden lopen nog met dikke jassen en vesten maar de gemiddelde expat ervaart het als zomer. Nou uh, lente dan want het windje kan nog wat fris zijn. 

Ook deed ik wat klusjes maar was met het resultaat nou niet echt heel tevreden.


Zo stapelde ik dit muurtje opnieuw maar het is niet echt opgeknapt. Nou ja, ik verklaar dat het aan de stenen ligt.


Ook sleepte ik met Oermoeder. Alle hoeken van de tuin heeft ze inmiddels gezien maar ze staat nog niet op dé plaats. 


Wel helemaal blij ben ik met deze prachtige blauwe bloemen, het gezang van de merel, het gezoem van de bijen op de rozemarijn en de Hoppen die ik al weer een paar dagen zie, maar daar hoef ik eigenlijk niets voor te doen.

Net als aan het plaatsen van een nieuwe elektriciteitsmast want dat deed het elektriciteitsbedrijf. Grote zakken met cement en stenen waren nodig om de paal stevig op de berg te zetten. Maar volgens mij staat ie nogal scheef. Of lijkt dat zo omdat de oude stalen mast zo scheef staat? Of is mijn foto scheef omdat ik geen horizon had om aan te refereren?


Vanmorgen kwamen de mannen terug om de kabels te vervangen. Nog maar eens een foto gemaakt. Nu tussen de keurig waterpas liggende liggers van de pergola door. Nog steeds lijkt het of de mast scheef staat.



Ach, het gaat over niets zeggen we dan. Er gebeuren ergere dingen op het ogenblik.

Met groeten Ton